bip
O dyscyplinie


JU-JITSU: sztuka miękkiego ustępowania, powstała i rozwinęła się w Japonii, jako system bojowy samurajów (bushi). W swej technicznej podstawie ju-jitsu obejmuje: rzuty, uderzenia, dżwignie, kopnięcia, podcięcia, duszenia, naciski. Jest to pierwowzór wielu innych sztuk walki takich jak Judo, które odrzuciło część technik Ju-Jitsu takich jak kopnięcia i uderzenia oraz większość dźwigni i stało się dyscypliną sportową, oraz Aikido, którego twórca porzucił praktyczny charakter sztuk walki koncentrując się na ich aspekcie filozoficznym i dążeniu do samodoskonalenia. Również wiele stylów Karate, a szczególnie Kenpo, posiada w swoim arsenale technik pochodzących wprost z Ju -Jitsu. Jest ono nie tylko prasztuką, ale także może być postrzegane jako kombinacja wielu popularniejszych współcześnie sztuk walki. Obserwując techniki wykonywane przez praktyka Ju-Jitsu można dostrzec elementy poszczególnych Do (dróg, styli). Można również, przy tej okazji zobaczyć w jaki sposób, wiele poszczególnych ruchów, właściwie połączonych, tworzy skuteczny system samoobrony.

Zagłębiając się w japońskie legendy można dotrzeć do śladów ju-jitsu w historii japońskich bogów Kajimy i Kadori, którzy rzekomo posłużyli się tą sztuką by poskromić bezprawnych mieszkańców wschodniej prowincji.
Wzmianki kronikarskie (Nihon Shoki) sięgają 230 roku przed Chrystusem, kiedy to odbył się turniej Chiraka Kurabe ("próba sił"). Zapoczątkowane zostały wtedy walki sumo i yawara. Najprawdopodobniej właśnie yawara ("miękki") jest pierwotną nazwą ju-jitsu. Styl ten zawierał skuteczne techniki obezwładniania przeciwnika, będące podstawą sztuki wojennej.
Określenie ju-jitsu (łagodna sztuka) pojawia się w XVI wieku . Oczywiście nie oznacza to, że od roku 230 p.n.e. do XVI wieku nie rozwijało się ju-jitsu: w tym okresie sztuka ta uprawiana była w tajemnicy wśród szlachty i samurajów. Pierwotne formy późniejszego ju-jitsu stosowali samuraje podczas licznych wojen (XII-XVI wiek) z Mongołami, Koreą ale również pomiędzy rodami. Kiedy samuraj stracił w walce miecz, używając tych technik mógł pokonać przeciwnika. W walce używano również łuku oraz piki. Ju-jitsu było więc rozwijane jako uzupełnienie technik wojennych z użyciem broni.
Nie ma pewności co do roku, w którym po raz pierwszy została użyta nazwa ju-jitsu. Niektóre źródła podają że miało to miejsce w 1532 roku za sprawą Hisamorii Tenenuchi, choć inne mówią o roku 1680 i osobie lekarza o nazwisku Akyama Shirobei Yoshitoki. Przed nazwaniem sztuki wojennej samurajów ju-jitsu funkcjonowało ono pod wieloma innymi jak na przykład pojawieniem się YAWARA , WA-JITSU, KEMPO, HAKUDA, SHUBAKU , KOSHI-NO-MAWARI. W tym okresie najpopularniejszymi szkołami były: KYUSHIN-RYU, KITO-RYU, TAKENOUCHI-RYU, RYOSHITO-RYU, JAKISHIN-RYU, SEKIGUCHI-RYU , YOSHIN-RYU. Ju-jitsu rozwinęło się za czasów panowania Tokugawy w XV i XVI wieku. Stało się w tym okresie najbardziej popularna a zarazem najbardziej strzeżona sztuka walki w Japonii - za zdradzenie jej tajników karano śmiercią .
Wielkie zasługi w rozwoju ju-jitsu mają lekarzy japońscy. Ich wiedza z zakresu anatomii i funkcjonowania organizmu człowieka pomogła w opracowaniu skutecznych technik. Wymienia się tutaj lekarza Shirobei Akayamę. Według pewnych legend studiował on w Chinach "technikę przywracania do przytomności". Po powrocie do Japonii osiadł w Nagasaki. Zimą obserwował, jak śnieg łamie gałęzie mocnych drzew, a zsuwa się z wiotkich gałęzi wierzby. Sformułował on zasadę ju-jitsu: "naginać się, aby zwyciężać".
Nadal nie ma pewności co do rodowodu Ju-Jitsu. Cześć osób uważa ze system ten sprowadzony został z Chin, inni, że jest to system rdzennie japoński. Najbardziej prawdopodobne wydaje się trzecie wytłumaczenie , że w systemie tym zawarte zostały techniki sprowadzone z Chin z technikami rdzennie japońskimi . Niektóre ze starych szkół przetrwały do czasów współczesnych np. HONTAI-YOSHIN-RYU, DAITO-RYU-AIKI-JU-JUTSU czy też HAKKO-RYU-JU-JUTSU. Poszczególne szkoły ju-jitsu bardzo się od siebie różniły, można by się było nawet pokusić o stwierdzenie, że każdą szkoła to oddzielny system walki. W wielu szkołach ju-jitsu nauczano także posługiwania się tradycyjna bronią np. wakizashi, sai, tonfa, tanto, shaken, bo, kama itp.
Z przeminięciem rodu Tokugawa (1800), Japonia zjednoczyła się, nastąpiły zmiany w strukturze społecznej. Jedną z nich było zniesienie stanu Samuraja - stawał się zwykłym mieszczaninem. Nie mógł nosić już miecza. Zmuszony był więc do obrony przy użyciu technik walki wręcz. Wraz z zniesieniem stanu samurajskiego zaczyna się powolny upadek ju-jitsu. W latach 80-tych Jigaro Kano spopularyzował wśród Japończyków walkę sportową poprzez zainicjowanie stylu JUDO. Usunął z ju-jitsu wszystkie jego zdaniem niebezpieczne chwyty i ciosy. Wprowadził przepisy szlachetnego, sportowego współzawodnictwa. Jemu również zawdzięczamy system pasów.
W latach 1920-stych Morehei Ueshiba stworzył sztukę Aiki-Jitsu (znów na podstawie ju-jitsu). W latach 40-stych zaczął nauczać jej jako AIKIDO.
Obecnie techniki ju-jitsu wykorzystywane są prawie w każdym systemie walki. W czasach współczesnych mało pozostało szkól tradycyjnych, przede wszystkim istnieją szkoły Modern Ju-jitsu. Modern Ju-jitsu (nowoczesne ju-jitsu) to w większości systemy przystosowane do teraźniejszych czasów, opierające się często na technikach tradycyjnych oraz wykorzystujące elementy współczesne i techniki z innych systemów walki. Nowoczesne ju-jitsu bardzo często przystosowane jest dla potrzeb policji, wojska, realnej samoobrony ponieważ. Z tradycyjnych walk wschodu właśnie ju-jitsu najbardziej uniezależnia wynik walki od wielkości, masy i siły walczących. Nie znaczy to oczywiście, że wspomniane cechy są bez znaczenia. Ju-Jitsu pozostało wierne tradycji samurajów stanowiąc użytkową, choć trudną, sztukę walki.